Andere grote beursgenoteerde financiële instellingen, zoals ING, SNS Reaal en Aegon betalen hun bestuurders over 2009 geen bonus. Van Lanschot Bankiers sloot zich gisteren bij deze rij aan. Het jaar 2009 was per saldo verliesgevend voor Van Lanschot, de aandeelhouders krijgen geen dividend en daarom wordt aan de bestuurders en de concerndirecteuren ook geen variabele beloning betaald, meldde de bank bij de publicatie van haar resultaten.

Van Lanschot wíl geen bonussen betalen, de overige grotere beursgenoteerde financiële instellingen mógen geen bonussen betalen. Zij hebben vorig jaar daarover afspraken gemaakt met toenmalig minister van Financiën Wouter Bos. Wie staatssteun in 2008 en later heeft gekregen, betaalt zijn bestuurders over 2008 en 2009 geen prestatiebonus zolang de steun van de overheid niet is terugbetaald. De betrokken banken en verzekeraars hebben tevens beloofd met een nieuw duurzaam beloningsbeleid te komen. SNS Reaal heeft dat vorig jaar al gepresenteerd en goedkeuring gekregen van zijn aandeelhouders.

Delta Lloyd is echter niet gebonden aan de verplichte versobering. De verzekeraar had geen staatssteun nodig. De bestuurders van Delta Lloyd krijgen over 2009 een aan de winst gekoppelde contante bonus ter waarde van de helft van hun (vorig jaar verhoogde) basissalaris, zo blijkt uit het jaarverslag van de verzekeraar. Dat komt voor bestuursvoorzitter Niek Hoek neer op een bedrag van 325.00 euro en 240.000 euro voor ieder van zijn drie collega’s in het bestuur. Over 2008, een jaar waarin Delta Lloyd verlies leed, kregen de bestuurders en andere managers met bonusbepalingen in hun arbeidscontracten geen betalingen uitgekeerd. Dat was toen onderdeel van een actie om kosten te besparen.

Eind vorig jaar ging Delta Lloyd naar de beurs en kregen de bestuurders op initiatief van de Britse grootaandeelhouder Aviva een aparte transactiebonus: een jaarsalaris in aandelen van hun werkgever. In de aanloop naar de beursgang heeft ook Delta Lloyd vorig jaar oktober al snel geld met negatieve bkr vastgesteld.

Bij ING, Aegon en Van Lanschot staat zo’n nieuw beloningsbeleid de komende maanden op de agenda van hun aandeelhoudersvergadering. De teneur zal zijn: de contante, kortetermijnbonus en de langetermijnbonus zullen onder normale omstandigheden en bij doeltreffende prestaties niet hoger zijn dan een jaarsalaris.

De bonus bij Delta Lloyd en de nullijn bij Van Lanschot betekenen stuivertje wisselen. De top van Van Lanschot krijgt nu geen bonus, maar kon over het financiële crisisjaar 2008 nog wel een prestatiebetaling incasseren. De bank schrapte toen weliswaar de algemene bonus voor het personeel en de bestuurders zagen hun bonus op basis van de financiële prestaties de mist ingaan, maar zij scoorden wel op het criterium van hun persoonlijke prestaties.

De ene bestuurder kreeg wel meer dan de andere. Bestuursvoorzitter Floris Deckers kwam als beste uit de bus en ontving toen nog 176.000 euro, overeenkomend met 32 procent van zijn jaarsalaris van 550.000 in 2008. Over 2009 verlaagden de bestuurders hun salaris met bijna 10 procent.

Andere posts:

1. Top Goldman Sachs krijgt lagere bonus
2. Zalm: te weinig gelet op risico bonus banken
3. ING houdt hoge bonussen

Gerelateerde bijdragen mogelijk gemaakt door Yet Another Related Posts Plugin.

Duur: 00:00:16 Views: 200

Dit meisje lijkt ontroostbaar. Maar ineens blijkt er toch iets heel anders aan de hand. REAAL onderzoekt al jaren kansen en risico's in Nederland. Nu hebben we een groot onderzoek naar jonge gezinnen (more)

No related posts.

Gerelateerde bijdragen mogelijk gemaakt door Yet Another Related Posts Plugin.

De geldhonger van nationale overheden en banken doet zich flink voelen op de openbare kapitaalmarkten. Zowel de korte als de lange rente wordt al merkbaar opgedreven. Eurolanden Frankrijk, Spanje en Portugal hebben deze week voor miljarden uit de markt gehaald. Beleggers reageren verstoord op het overaanbod: de obligatiekoersen dalen en dus stijgen de rendementen.  Alleen al deze week werd er voor €35 miljard geëmitteerd. De Spanjaarden hadden duidelijk moeite hun leningen aan de man te brengen, Parijs omzeilt de problemen met een superlange staatslening met een looptijd van liefst 50 jaar. Het land wil zo minstens €5 miljard ophalen. Griekenland had al €5 miljard uit de markt getrokken. Portugal en Ierland bereiden nieuwe emissies voor, maar ook landen als Nederland en Duitsland moeten dit jaar nog tientallen miljarden financieren. Alles bij elkaar gaat het om ettelijke honderden miljarden.

De drukte op de kapitaalmarkt, waarbij partijen elkaar letterlijk wegdrukken (’crowding out’-effect), zorgt voor stijgende rente. Zo steeg het rendement op 2-jarig staatspapier in een paar dagen tijd al met vier basispunten tot ruim 1%. Het rendement op 10-jarig papier is al tot 3,2% geklommen. Juist doordat de staatsschulden zo toenemen, groeien ook de renteverplichtingen. Alleen al hierdoor worden de landen gedwongen nog vaker een beroep op de kapitaalmarkt te doen. Daar komt nog eens bij dat de Europese banken dit jaar ook een kleine €200 miljard aan nieuw kapitaal nodig hebben om hun vermogenspositie te versterken in het licht van de verscherpte kapitaaleisen.

Met het oog op de lage korte rente van het moment mikken de landen weer op langere looptijden, om zo een attractieve renteopslag te kunnen bieden. De jongste Franse lening loopt maar liefst tot 2060 en geeft een couponrendement van rond de 4,2%. Portugal leende een miljard euro tot 2021 met een rendement van 4,17%.

Volgens Pimco, ’s werelds grootste beheerder van obligatiefondsen, biedt de obligatiemarkt de komende jaren dan ook duidelijk betere kansen dan de geldmarkt. „Maar beleggers moeten wel goed kijken welke staatsleningen ze kopen, er is beslist onderscheid in kredietrisico”, aldus beleggingsstrateeg Bill Gross. Vorige week baarde hij opzien door Britse staatsleningen te vergelijken met ’nitroglycerine’. Het Britse schatkisttekort zit al rond de 13%, nog boven dat van Griekenland. En het pond staat al enkele weken onder zware druk.

Volgens de hoogste baas van Pimco, Mohamed El-Erian, zal het een bijzonder moeilijke klus worden om de publieke financiën na de zware crisis weer onder controle te krijgen gezien de nog oplopende werkloosheid, de uiterst bescheiden groei en onzekerheid over de vraag wanneer de kredietteugels worden aangetrokken. In de VS loopt het tekort dit boekjaar vermoedelijk op tot rond de $1800 miljard. „De echte gevolgen van de desolate financiële toestand van tal van industrielanden worden nog altijd zwaar onderschat. Als de regeringen niet keihard gaan bezuinigen dreigt de inflatie fors aan te wakkeren en zullen er landen komen die niet meer aan hun verplichtingen kunnen voldoen”, aldus El-Erian in de Britse zakenkrant Financial Times. Volgens hem is het geweeklaag over Griekenland en Doebai nog maar het topje van de ijsberg.

„De groeiende schuldenberg van landen wordt momenteel veel te veel bekeken en uitgelicht in het enge perspectief van Griekenland, maar er zijn veel meer landen die de lasten zullen moeten verhogen en een rem zullen moeten zetten op de uitgaven.” Als dat niet tijdig gebeurt, blijft er maar één uitweg over en dat is dat landen met een forse inflatie gaan proberen hun schuldenberg te verkleinen. In het ergste geval kan het zo ver komen dat landen niet meer aan hun verplichtingen kunnen voldoen, waarbij beslagleggingen op nog wel aanwezige tegoeden niet zijn uitgesloten.

Door de betalingsproblemen van Griekenland en Doebai is de obligatiemarkt al enkele maanden in de ban van mogelijke deconfitures. Golden leningen van industrielanden tot voor kort als ’nagenoeg risicoloos’, inmiddels worden hier al vaak hogere risicopremies gevraagd dan bijvoorbeeld bij leningen van ontwikkelingslanden die beter door de crisis zijn gekomen.

Andere posts:

1. Wees alert bij hoge rente
2. Kredietverlaging voor Griekenland

Gerelateerde bijdragen mogelijk gemaakt door Yet Another Related Posts Plugin.

Opgeknipte Nederlandse banken zijn voor ondernemers te klein en dus internationaal weinig waard. Over de grens opererende bedrijven houden behoefte aan grote banken, geen ’provinciaalse’ praktijken.

Dat stelt demissionair minister Van der Hoeven (Economische Zaken). Het pleidooi van de CDA-minister voor grote, krachtige Nederlandse banken die minimaal Europees werken, gaat lijnrecht in tegen de opvatting van ex-minister Bos (Financiën). De PvdA’er streefde sinds de kredietcrisis naar kleinere banken, die minder risico’s met spaargeld van particulieren mochten nemen. Deze koers zette Bos in bij ABN Amro en ING, die werden genationaliseerd en staatssteun kregen. Enkele andere banken volgden die schaalverkleining. „Maar met alleen kleine, op Nederland gerichte banken komen we er niet”, reageert Van der Hoeven. Zij wil grote banken voor het midden- en kleinbedrijf dat in het buitenland zaken doet en snel financieel advies nodig heeft. „Hier past geen provinciaalse financiële sector”, meent de CDA’er. De misstanden met miljoenenbonussen en complexe beleggingen waarop Bos met ingrepen reageerde, verdwijnen volgens haar niet als banken in mootjes worden gehakt. Dat kan bijvoorbeeld wel door scherpere controles op risico’s.

In felle bewoording zet Van der Hoeven zich af tegen de ingrepen bij de banken door Bos. Te grote instellingen, zo meent Bos, kunnen als ze in problemen komen het financiële systeem tot wankelen brengen. Ze zijn te omvangrijk om failliet te laten gaan en een reddingspoging door de overheid zal een enorm beslag op de schatkist leggen. Van der Hoeven: „Degenen die menen dat veilige transacties en stabiliteit kunnen worden afgedwongen met kleinere banken, slaan de plank mis. Door ons te richten op omvang, gooien we het kind met het badwater weg.” Zonder een grote bankensector die wereldwijd ondernemers kan begeleiden, wordt exportland Nederland te veel beperkt, aldus Van der Hoeven.

Ex-minister Bos volgde met zijn ingrepen ook de Amerikaanse president Obama, die de wankele financiële sector na miljarden staatssteun aan de ketting legde. Bos schreef, namens het kabinet, een steunbetuiging aan Obama. „Wat mogelijk goed is voor Amerika, hoeft niet nodig te zijn voor Nederland”, reageert Van der Hoeven hierop. Volgens het ministerie van Financiën gaat het niet om grote of kleine banken, maar om ’beheersbare risico’s’ bij banken. „Dat staat uiteraard nog steeds”, aldus de woordvoerder.

Andere posts:

1. Dubai krijgt steun van de centrale bank
2. Zalm: te weinig gelet op risico bonus banken
3. Citigroup, Wells Fargo betalen steun terug

Gerelateerde bijdragen mogelijk gemaakt door Yet Another Related Posts Plugin.

Nederland zit niet te wachten op allerlei nieuwe instellingen voor Europa. „Wij zijn voorlopig terughoudend”, aldus een woordvoerder van het ministerie van Financiën naar aanleiding van de jongste Duits/Franse plannen voor een eigen garantiefonds, een Europees Monetair Fonds (EMF). Deze Europese variant van het IMF moet eurolanden die in de financiële problemen zitten, te hulp schieten. Voor een dergelijk fonds moet ook het Verdrag van Lissabon worden herzien, maar dat blijkt voor de Duitse bondskanselier Merkel geen onoverkomelijke hindernis. ,,We hebben nu een nieuwe situatie die we niet willen hebben. Dan moeten we een IMF voor de EU hebben,” aldus Merkel, die verder pleitte voor scherper toezicht van het Europese statitische bureau Eurostat op de individuele eurolanden zodat die geen loopje met de cijfers kunnen nemen zoals Griekenland deed. De Europese Commissie (EC) komt voor eind juni met een voorstel om een EMF op te richten, zo zei de woordvoerder van eurocommissaris Olli Rehn (Economische en Monetaire Zaken) gisteren. Het instituut zou geen concurrent moeten worden van het IMF, maar wel vergelijkbare instrumenten moeten krijgen om in te grijpen. Zo zou het EMF begrotingen van eurolanden strak in de gaten moeten houden en ingrijpen als het met een van de landen fout dreigt te gaan.

Directe aanleiding voor de oprichting zijn de gevolgen van de financiële malaise in Griekenland. De schuldenberg van de Grieken heeft de euro in gevaar gebracht.

Overigens brachten alle mooie, maar gratis woorden van bondskanselier Merkel en de Franse president Sarkozy de beleggers alleen meer wantrouwen, het rendementsverschil tussen Griekse en Duitse staatsleningen liep gisteren op met 15 basispunten tot 307. Dat komt erop neer dat de Grieken nu 3,07% meer rente moeten betalen om geld binnen te harken dan bijvoorbeeld de Duitse overheid.

En juist dat oplopende renteverschil is funest voor Griekenland, het land moet alleen bezuinigen om de extra rente te kunnen betalen. Een garantiefonds zou ervoor zorgen dat Griekenland en andere zwakke eurobroeders tegen veel lagere tarieven kunnen lenen. Volgens de Europese verdragen mogen de andere eurolanden niet financieel bijspringen. Alleen een gang naar het IMF zou tot de mogelijkheden behoren. Het steekt Europa dat ze hier op zouden moeten terugvallen en niet hun eigen boontjes kunnen doppen.

Voor Griekenland komt het voorstel waarschijnlijk te laat, maar in de toekomst zouden andere zwakke broeders zoals Spanje, Portugal, Ierland of België hierdoor wel geholpen kunnen zijn. Gisteren werd overigens bekend dat Portugal, net als Griekenland, van plan is om het begrotingstekort fors terug te brengen. De overheidsfinanciën moeten op orde worden gebracht door onder meer te snijden in investeringen en salarissen in de publieke sector, en door hoge inkomens zwaarder te belasten. De Europese Centrale Bank reageerde zeer negatief op het idee voor een EMF. Het plan is strijdig met EU-regels, nadelig voor landen met een solide begroting en stimuleert ruimhartige uitgaven, stelde ECB-bestuurslid Jürgen Stark.

Andere posts:

1. Beurzen onderuit na zorgen over euro

Gerelateerde bijdragen mogelijk gemaakt door Yet Another Related Posts Plugin.

De mening van de twee financieel toezichthouders moet even zwaar wegen. Is een bestuurder van een bank, verzekeraar of beleggingsinstelling niet acceptabel voor ofwel DNB dan wel de AFM, dan zou dat als een veto moeten gelden.

Dat stelt voormalig voorzitter Arthur Docters van Leeuwen van de AFM. Hij brak gisteren in het tv-programma Buitenhof een lans voor een wetswijziging. Nu voorziet de wet bij tegengestelde opvattingen dat DNB het primaat heeft bij banken en verzekeraars en AFM bij beleggingsinstellingen.

Aanleiding is de herbeoordeling van Gerrit Zalm als topman van ABN Amro. De AFM vindt Zalm niet acceptabel omdat hij als financieel directeur bij DSB Bank onvoldoende afstand heeft genomen van het bedrijfsmodel van woekerprovisies en overcreditering te stoppen. DNB ziet geen bezwaar en weet zich gesteund door de door Financiën benoemde ‘controleur’ Scheltema die het AFM-rapport als ‘onvoldoende onderbouwd’ kenschetst.

Docters wil niet ingaan op de vraag of Zalm nog kan functioneren met het ‘nee’ van de AFM. ‘Dat hangt af van de ernst van de feiten in combinatie met de belangen die op het spel staan.’ Omdat hij de feiten niet kent, onthoudt hij zich over Zalm van een oordeel.

Oud-AFM bestuurder Docters van Leeuwen toonde zich zondag in het televisieprogramma Buitenhof buitengewoon kritisch over het Zalm-rapport van de door Financiën benoemde controleur Michiel Scheltema. ‘Ik heb van zijn advies weinig begrepen. Het is onjuist, onevenwichtig en hier en daar ook tendentieus.’

Omdat Financiën toch al de grenzen van de wet qua transparantie heeft opgezocht door het rapport-Scheltema over de herbeoordeling van Gerrit Zalm integraal naar de Tweede Kamer te sturen, pleit Docters ervoor om ook het advies van de AFM, het verweerschrift van Zalm als het oordeel van DNB integraal naar de kamer te sturen. Normaal gesproken geldt er geheimhouding vanwege bedrijfsvertrouwelijkheid. Aangezien DSB Bank toch failliet is en de bank derhalve niet meer beschermd hoeft te worden is er volgens Docters niets dat DNB of Scheltema ervan weerhoudt om alle stukken openbaar te maken.

Als Zalm heeft gedaan wat hij zegt te hebben gedaan, kan hij volgens de voormalige AFM-voorzitter ook geen bezwaar hebben tegen transparantie. Op deze manier kan de Kamer zich een eigen mening vormen over het dossier en een besluit nemen.

Eerder zei Zalm in deze krant ervan uit te gaan dat de Kamer geen problemen zou maken na de goedkeuring van demissionair minister van Financiën en van DNB.

Docters stelde dat de AFM ook in zijn tijd ‘heel streng’ was in zijn oordeel over bestuurders vanuit zijn rol als beschermer van het klantbelang. Enkele malen was hij naar eigen zeggen niet ver verwijderd van het zware juridische middel van de aanbeveling, zoals nu is gebeurd in het dossier-Zalm.

‘Een lid van een raad van bestuur kon alleen ontslagen worden van verwijtbaar gedrag als hij het uiterste had gedaan om een situatie tegen te houden of te stoppen. Met erbij staan en ernaar kijken redde je het niet’, aldus Docters. De AFM verwijt Zalm dat hij er gedurende zijn periode bij DSB er niet in is geslaagd het bedrijfsmodel van excessieve provisies en overcreditering te stoppen.

Docters noemt de verzachtende omstandigheid dat Zalm niet zo’n sterke positie had omdat hij als cfo moest opboksen tegen aandeelhouder/ceo Scheringa ‘onzin’. ‘Iemand met zo’n dijk van een reputatie als Zalm een zwakke positie. Dat wil er bij mij niet in.’

Docters ziet overigens geen problemen met twee toezichthouders die ieder een eigen focus hebben. DNB heeft volgens hem de neiging om het belang van de bank en de stabiliteit van het systeem zwaarder te wegen dan het klantbelang. Daarom is het goed een tegenkracht te organiseren.

Eerder al pleitte de Ombudsman voor een zwaardere weging van het AFM-oordeel dat banken de klant op nr 1 zetten.

No related posts.

Gerelateerde bijdragen mogelijk gemaakt door Yet Another Related Posts Plugin.

De uitslag van het referendum in IJsland zaterdag was misschien niet verrassend, maar wel eclatant. Een ruime meerderheid van 93,5 procent is tegen het afbetalen van de schuld die IJsland maakte toen internetspaarbank Icesave in oktober 2008 failliet ging.

Voorafgaand aan het referendum werd er op het eiland al maanden geprotesteerd. Dat IJslanders al anderhalf jaar lijden onder de financiële crisis is al erg genoeg, vinden ze. Ze hebben het zwaar, zeggen ze. Sinds oktober 2008 is de werkloosheid gestegen van 2 tot 10 procent, is de huizenmarkt ingestort en is de waarde van aandelen gedecimeerd. Alsof dat niet erg genoeg is, hebben veel IJslanders leningen voor huizen en auto’s afgesloten in buitenlandse valuta, gezien de hoge rente van 15 procent op de IJslandse kroon. Door de crisis kelderde de waarde van de IJslandse kroon en schoten de rentelasten omhoog.

3,8 miljard euro terugbetalen aan Nederland en Groot-Brittannië tegen – volgens de IJslanders – ongunstige voorwaarden, is dan echt te gortig, vinden ze. De IJslanders willen niet per persoon de komende acht jaar maandelijks 100 euro afstaan aan Nederlanders en Britten, inwoners van landen die er economisch beter voorstaan dan IJsland, zo betogen actiegroepen zoals InDefence.

Nadat internetspaarbank Icesave omviel, samen met het moederbedrijf Landsbanki, schoten Nederland en Groot-Brittannië het geld voor om rekeninghouders te compenseren. IJslandse autoriteiten gingen aanvankelijk akkoord met een terugbetalingsregeling. Maar de regeling werd onderwerp van een felle strijd, in IJsland zelf en tussen IJsland, Nederland en het Verenigd Koninkrijk. De IJslandse president Grimsson besloot het akkoord aan het volk voor te leggen in een referendum.

Wat ook meespeelt, is dat Groot-Brittannië antiterrorismewetgeving gebruikte om tegoeden van IJslandse banken in het Verenigd Koninkrijk te bevriezen. Veel IJslanders voelden zich beledigd en poseerden voor foto’s met een kartonnen bord met het opschrift I am not a terrorist.
Bankenstelsel failliet

De wereldwijde financiële crisis heeft IJsland hard geraakt. Landsbanki, Kaupthing en Glitnir – de drie grootste banken van de eilandstaat – vielen bijna tegelijk om in de eerste twee weken van oktober 2008. De banken hadden grote leningen uitstaan, waarmee de economie van IJsland in de jaren voor de crisis stormachtig was gegroeid.

De banken hadden met geleend geld zwaar geïnvesteerd in holdingmaatschappijen die niet alleen IJslandse bedrijven (zoals Icelandair) groot maakten, maar die ook internationaal overnames pleegden.

Zo kocht het IJslandse Marel de divisie van het Nederlandse Stork die kippenslachtmachines produceert. Ook werd de Nederlandse frisdrankfabrikant Refresco overgenomen door een IJslandse investeerder. De Engelse voetbalclub West Ham United kwam in IJslandse handen, net als de Britse winkelketen Debenhams en de Amerikaanse modeketen Saks, inclusief de beroemde winkel op 5th Avenue in New York.

Om deze expansiedrift te financieren, hadden de IJslandse banken geld nodig. Daarom ging Icesave, de internetspaarbank van Landsbanki, op zoek naar spaargeld buiten de landsgrenzen, eerst in het Verenigd Koninkrijk en daarna in Nederland.

Icesave was niet de enige IJslandse internetspaarbank. Kaupthing Edge haalde in ruim tien Europese landen spaargeld op, waaronder in België, Finland, Zweden, Noorwegen, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk. Glitnir, de derde bank van IJsland, haalde in Scandinavië geld op.

Peilingen lieten eerder zien dat een meerderheid van de IJslanders tegen het plan was. Zowel coalitiepartijen als de oppositie denken dat IJsland betere voorwaarden kan bedingen. De afgelopen weken hebben de drie betrokken landen gesprekken gevoerd om een nieuw akkoord te bereiken. Het Verenigd Koninkrijk en Nederland waren bereid om de rente (5,5 procent) te verlagen, maar de IJslandse autoriteiten gingen niet akkoord. Ze weten immers dat een nieuw akkoord op politieke en publieke steun moet kunnen rekenen. Maar volgens de Britten was dit het laatste voorstel.

Hoe het nu verder moet, is de grote vraag. De uitkomst van het referendum is een klap voor de pogingen die IJsland onderneemt om uit de diepe recessie te komen. IJsland heeft de steun van Nederland en de Britten nodig om bij het Internationaal Monetair Fonds (IMF) een noodlening te ontvangen. Dezelfde twee landen zouden de poging van IJsland om lid te worden van Europese Unie kunnen bemoeilijken.

IJslandse autoriteiten willen een snelle oplossing. Het liefst voordat Nederland en het Verenigd Koninkrijk in juni naar de stembus gaan. Nieuwe regeringspartijen zouden een akkoord kunnen vertragen of andere eisen kunnen stellen.

Dat IJsland haast heeft, was zaterdagavond overduidelijk. Nog geen twintig minuten na bekendmaking van de voorlopige uitslag stuurde het IJslandse ministerie van Buitenlandse Zaken een verklaring rond. „De IJslandse regering vertrouwt erop dat een oplossing bereikt kan worden waar alle partijen tevreden mee zullen zijn”, schrijft een woordvoerder van het IJslandse ministerie van Buitenlandse Zaken.

Demissionair minister Jan Kees de Jager (Financiën, CDA) en zijn Britse collega Alistair Darling lieten snel weten bereid te zijn om verder te praten. Willen de twee zekerheid dat de 3,8 miljard wordt betaald, dan moeten ze wel opnieuw in gesprek. Nu het nieuwe akkoord is afgekeurd, valt het IJslandse parlement namelijk terug op een wet die aangenomen is in augustus. Daar staat in dat IJsland de schuld tussen 2016 en 2024 aflost. Dit akkoord is onacceptabel voor Nederland en Groot-Brittannië, omdat het onzeker is of de landen het geld terugkrijgen, mocht er in 2024 nog een restschuld openstaan.

Maar praten heeft alleen zin als er ook iets te onderhandelen valt. IJslandse autoriteiten moeten een nieuw akkoord kunnen verkopen aan het parlement en het volk. Opvallend is dat vooral Darling zich mild opstelde. Hij erkende dat het jaren kon duren voordat IJsland de schuld had afbetaald en dat je van een klein land niet kan verwachten dat het zomaar miljarden ophoest.

Komen de drie niet tot een akkoord dat geaccepteerd wordt, dan heeft IJsland een groot probleem. Dit jaar zal de IJslandse economie naar verwachting met 3,4 procent krimpen. Zonder EU-lidmaatschap en IMF-steun is de kans groot dat kredietbeoordelaars IJsland als een nog groter risico zien. Dit betekent weinig investeringen en een hogere rente op het lenen van geld. De eilandstaat kan dan zomaar nog verder afglijden.

Andere posts:

1. Informeel toch onderhandeld over Icesave
2. IJslands parlement blijft vergaderen over Icesave
3. Gezocht: banksters in Ijsland

Gerelateerde bijdragen mogelijk gemaakt door Yet Another Related Posts Plugin.

Een overeenkomst rondom Icesave is volgens IJsland nabij. Nadat de IJslanders zich in het referendum van afgelopen zaterdag massaal tegen een achterhaald Icesave-akkoord keerden, is de hoop op een oplossing teruggekeerd. Volgens de IJslandse minister Steingrímur Sigfússon (Financiën) zitten de drie landen over een paar dagen weer aan de onderhandelingstafel, om knopen door te hakken.

„We hebben positieve signalen vanuit Nederland en Groot-Britannië gekregen”, zei Sigfússon gisteren tijdens een persconferentie. „Alle drie partijen doen nu hun uiterste best om tot een overeenkomst te komen, die voor iedereen acceptabel is.” De uitslag van het referendum, waarin ruim 93% van de bevolking tegen stemde, is uiterst pijnlijk voor de regering. Inhoudelijk was het referendum zinloos, omdat Nederland en Groot-Britannië, na het uitschrijven van het referendum, met betere voorwaarden voor IJsland op de proppen kwamen. Maar omdat er nog steeds geen akkoord is bereikt, kon het referendum niet worden afgeblazen en werd het een ventilatieklep voor de woede van de IJslanders.

„Heel veel mensen zijn teleurgesteld over de Icesave-affaire”, aldus Sigfússon. Intussen wordt de druk op IJsland opgevoerd, omdat er nog steeds grote onzekerheid bestaat over de leningen van het IMF. Vanwege het conflict zijn deze leningen steeds opnieuw uitgesteld. IJsland heeft deze leningen hard nodig om de kroon te ondersteunen, investeringen aan te trekken en het vertrouwen in de economie terug te winnen. „Daarom zou ik de gelukkigste man op aarde zijn als dit wordt opgelost”, aldus Sigfússon.

De vraag is of de drie landen daadwerkelijk snel tot een overeenkomst komen. Nederland en Groot-Britannië willen zich er dit keer van vergewissen dat IJsland met één stem spreekt en dat de oppositie en de president een gemaakte afspraak niet weer blokkeren. In dat geval zou er namelijk opnieuw een referendum op IJsland moeten worden uitgeschreven. „Dat gaat veel te duur worden”, aldus de minister van financiën. „Voor geld lenen zonder bkr toetsing hebben we het geld al helemaal niet voor.”

Demissionair minister De Jager (Financiën) liet nog weten de uitkomst van het referendum in IJsland rondom de Icesave-schulden als een „interne zaak” te beschouwen voor dat land. Hij heeft samen met zijn Britse collega bij de IJslandse minister Steingrimur Sigfusson aangegeven te streven naar een akkoord. In een brief aan Sigfusson heeft De Jager zondag aangegeven „gecommitteerd te zijn aan het vinden van een oplossing die in lijn is met internationale standaarden”.

De Britse minister Darling (Financiën) zei dat Groot-Brittannië bereid is zich flexibel op te stellen om een oplossing te vinden met IJsland. „Het belangrijkste punt voor ons is dat we ons geld terugkrijgen. Als het gaat om de voorwaarden, dan zijn we best bereid om flexibel te zijn”, zo verklaarde Darling.

Andere posts:

1. Informeel toch onderhandeld over Icesave
2. IJslands parlement blijft vergaderen over Icesave
3. Geen maanden onzekerheid Icesave-spaarder

Gerelateerde bijdragen mogelijk gemaakt door Yet Another Related Posts Plugin.

Klanten die één minuut en één seconde mobiel bellen bij KPN, Vodafone of T-Mobile moeten sinds kort bij bepaalde abonnementen voor twee volle minuten betalen. Eerder werden er slechts 61 seconden afgerekend.

Het effect van de nieuwe tariefstructuren is volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) nu al meetbaar in het inflatiecijfer over februari. Terwijl de trend was dat de mobiele beltarieven daalden, werd over februari een ‘opvallende’ stijging gemeten.

Een woordvoerder van KPN geeft toe dat de tarieven in 2010 hoger worden. ‘Op een gegeven moment is de rek er gewoon uit.’ De gemiddelde prijsstijging, gemeten over alle vaste en mobiele producten van KPN, zal 1,5% tot 2% bedragen. De prijsstijging is volgens hem noodzakelijk om de kwaliteit van het netwerk en de dienstverlening op peil te houden. T-Mobile zegt ook dat het te kampen heeft met grote noodzakelijke investeringen terwijl de inkomsten door regulering teruglopen.

Volgens Vodafone zal niet iedereen duurder uit zijn. ‘Een klant moet het hele plaatje bekijken en dan beslissen of een abonnement wel of niet bij hem past. In sommige gevallen gaan klanten juist minder betalen.’

Het CBS wil niet precies zeggen met hoeveel procent de tarieven voor mobiel bellen in februari zijn gestegen. De prijzen voor ‘communicatie’ kwamen in februari in ieder geval 3,9% hoger uit dan in januari. De stijging van de mobiele beltarieven ligt een stuk hoger dan dat percentage, zegt het CBS.

Ben Woldring van de vergelijkingssite Bellen.com heeft eerder onderzoek gedaan naar het effect van betalen per minuut. ‘Het blijkt dat wanneer een aanbieder alle gesprekken in hele minuten in plaats van seconden afrekent, een gemiddelde beller 30% meer kwijt is aan zijn abonnement.’

Het nieuwe afrekenregime geldt voor alle nieuwe abonnementen bij KPN, de ’sim-only’-klanten van Vodafone en het ‘Voordeel sim-only’-abonnement van T-Mobile. Bij ’sim-only’ neemt een klant alleen een telefonieabonnement af zonder dat hij daarbij een nieuwe telefoon krijgt.

Bij de overige abonnementen van Vodafone en T-Mobile wordt eerst voor een volle minuut afgerekend en daarna per seconde.

Nieuw is het betalen per minuut niet, legt Woldring uit. ‘Bij de start van mobiele telefonie in Nederland was dit heel normaal. Pas toen in 1999 Dutchtone, Telfort en Ben op de markt verschenen, ontstond er meer concurrentie en werd uiteindelijk het bellen per seconde geïntroduceerd.’

De nieuwe tariefstructuren gelden voor klanten die recentelijk een nieuw abonnement hebben afgesloten. Klanten die hun abonnement verlengen, komen echter ook automatisch onder de nieuwe tariefregimes te vallen.

Andere posts:

1. Consument belt minder mobiel door crisis
2. Fortis vraagt vermogende klanten om op te stappen

Gerelateerde bijdragen mogelijk gemaakt door Yet Another Related Posts Plugin.

Een zachte noordenwind blaast over de start- en landingsbaan van Kevlavik, de internationale luchthaven van IJsland. Het is vrijdagmiddag 10 oktober 2008, zwaar bewolkt en een graad of zeven, als de vijf leden van de Nederlandse delegatie in een taxi de ongeveer 50 kilometer overbruggen tussen vliegveld en hoofdstad. Ronald van Roeden, als Nederlandse ambassadeur in Noorwegen ook verantwoordelijk voor IJsland, was rond drie uur die middag vanuit zijn standplaats Oslo gearriveerd. Johan Barnard van het ministerie van Financiën, Rudi Kleijwegt, divisiedirecteur toezicht van De Nederlandsche Bank (DNB) en twee DNB-medewerkers kwamen rond diezelfde tijd aan vanuit Amsterdam.

Als het vijftal tegen half vijf Reykjavik inrijdt, stuiten het op demonstraties. Drie dagen eerder zijn de drie grote IJslandse banken (Landsbanki, Glitnir en Kaupthing, samen goed voor 85 procent van de totale bancaire sector) genationaliseerd. Reykjavik heeft die middag iets weg van „een warzone”, vindt de delegatie.

De taxi zet hen af bij het kantoor van de IJslandse toezichthouder FME. Daar, in een klein kamertje, wacht een club van zo’n vijftien IJslanders de Nederlanders op. Onder hen Baldur Gudlaugsson, secretaris-generaal van het ministerie van Financiën, die inmiddels vervolgd wordt wegens handel met voorkennis in aandelen Landsbanki. De bijeenkomst, geïnitieerd door DNB, kent een helder doel: bespreken wat er de dagen daarvoor in IJsland is gebeurd en proberen de gevolgen daarvan voor zowel Nederland als IJsland te beperken.

De Nederlanders weten dat ze het zwaar krijgen. Zij moeten proberen de spaartegoeden van zo’n 120.000 Nederlandse spaarders veilig te stellen. Die hadden hun geld tegen hoge rente weggezet bij Landsbanki-dochter Icesave, die eind mei 2008 de virtuele deuren in Nederland had geopend.

Ook 240.000 Britten zijn gedupeerd door het faillissement. De Britse overheid had op 8 oktober met een beroep op de Anti-terrorism, Crime and Security Act van 2001 direct alle IJslandse tegoeden bevroren. De IJslanders zijn daar woedend over en willen mede daarom dat het overleg met de Nederlanders slaagt. Een dag later zouden de Britten op de stoep staan om eveneens te onderhandelen. Een akkoord met de Nederlanders zou de IJslanders goed uitkomen in die onderhandelingen.

Die positie speelt de Nederlandse onderhandelaars in de kaart. Zij kunnen zowel de good guys spelen als hoog inzetten in de onderhandelingen in de wetenschap dat IJsland veel waarde hecht aan welk akkoord dan ook. Na uren van praten en onderhandelen ligt er rond één uur in de ochtend een principeovereenkomst. Kern daarvan: IJsland accepteert de verplichting dat het de Nederlandse spaarders elk tot 20.887 euro zal compenseren. Nederland zal die verplichting voorfinancieren in de vorm van een lening aan het IJslandse depositogarantiefonds, dat gegarandeerd wordt door de IJslandse regering, inclusief rente.

Vrijdag 5 maart 2010, rond het middaguur. Ruim 17 maanden na de ondertekening van het memorandum worden in Londen de onderhandelingen over een definitieve invulling van het akkoord gestaakt. De IJslandse delegatie trekt zich terug uit onderhandelingen die sinds eind januari weer waren geopend. Breekpunt: de kosten die IJsland in rekening gebracht kreeg voor de lening. Het gevolg is dat 225.000 IJslanders vandaag naar de stembus gaan om zich uit te spreken over de terugbetaling van de schuld. Bij de laatste peiling was 75 procent tegen.

Icesave ging op 8 oktober 2008, op het dieptepunt van de internationale kredietcrisis, failliet. Om paniek te voorkomen, zegden de Britse en de Nederlandse overheden direct toe dat spaarders hun geld terug zouden krijgen. Hoe was van later zorg.

Per saldo draait de Icesave-kwestie om een klein bedrag. In totaal zijn de IJslanders na het faillissement van de internetspaarbank de Britten en Nederlanders 3,8 miljard euro verschuldigd. Het grootste deel daarvan, zo bevestigen de IJslandse curatoren, kan uit de boedel van Landsbanki komen als die wordt afgewikkeld. Resteert op zijn best zo’n 1,5 à 2 miljard euro, die de IJslanders de komende 15 tot 21 jaar moeten terugbetalen. Dat is minder dan 100 miljoen per jaar. Voor een economie met een omvang van 12 miljard euro een flink bedrag, maar draaglijk, zo oordeelde het Internationaal Monetair Fonds.

In totaal schoot de Nederlandse staat 1,329 miljard euro voor, waarvan 1,322 miljard aan gegarandeerde deposito’s en nog eens 7 miljoen voor gemaakte kosten door De Nederlandsche Bank en de Staat (onder meer de inhuur van zestig uitzendkrachten in december 2008 om alle 120.000 rekeningen door te ploegen).

Toch is de Icesave-kwestie uitgegroeid tot een gigantische diplomatieke prestigestrijd. IJsland zag een lening van het IMF geblokkeerd worden door de slepende zaak en verwijt Nederland en de Britten vals spel. De schuldeisers op hun beurt voelden zich door IJsland gediscrimineerd, omdat IJslandse spaartegoeden wel werden gegarandeerd. Angst voor internationale precedentwerking als IJsland hierme ‘wegkomt’, speelt ook een rol in de kwestie.

Dat IJsland vroeg of laat ten onder zou gaan aan de eigen financiële sector, kon voor niemand een verrassing zijn. Een klein land, met een grote internationaal georiënteerde bankensector, een eigen valuta en een rijksbegroting die niet in de buurt komt van het balanstotaal van de banken, is extreem kwetsbaar in financiële stormen zoals de kredietcrisis.

Al bij de komst van Icesave naar Nederland, in mei 2008, rezen er vragen over de financiële stabiliteit van de internetspaarbank en moeder Landsbanki. Toezichthouder DNB, blijkt uit onderzoek van rechtsgeleerden Du Perron en De Moor, krijgt er dan niet de vinger achter wie er opdraait voor de schade als het IJslandse depositogarantiestelsel faalt.

De maanden na het sluiten van de principeovereenkomst wordt gewerkt aan een concrete invulling van de afspraken. Eerst met instemming van de IJslanders, al snel ondanks de IJslanders. Bemiddeling van het Franse EU-voorzitterschap voorkomt in november 2008 dat de zaak escaleert. In de dan afgesloten zogenoemde ‘Brusselse richtlijnen’ schaart IJsland zich formeel achter de in oktober gemaakte afspraken.

Wat volgt is een trits bijna-akkoorden. De rente wordt lager, de terugbetaaltijd langer, er is al dan niet sprake van een minimale economische groei in IJsland alvorens er afgelost wordt. De enige constante is dat het steeds niet tot een definitief akkoord leidt.

In Nederland is men er, zeker sinds het veto van president Grimsson begin dit jaar, van overtuigd dat IJsland vooral een probleem met zichzelf heeft. De IJslandse woede over het disfunctioneren van de eigen politieke en financiële elite, maakt onderhandelingen welhaast onmogelijk.

Eind januari 2010 volgt opnieuw een verzoek tot onderhandelingen vanuit IJsland. Die vinden plaats in Den Haag. Nederland en de Britten leggen op 22 februari een finaal bod op tafel, met een aangepaste, nu variabele rente en een kwijtschelding van de rente over 2009 en 2010, wat IJsland 418 miljoen euro scheelt.

Aan IJslandse zijde worden de onderhandelingen vanaf 9 februari 2010 echter geleid door de Amerikaanse advocaat Lee C. Buchheit, een expert op het gebied van buitenlandse schulden. Met zijn komst verharden de onderhandelingen. IJsland wijst het finale bod op 25 februari af met als argument dat beide landen winst maken over de ruggen van de IJslanders. Advocaat Buchheit lijkt echter nog een keiharde troef achter de hand te houden: de vraag of IJsland bij een gang naar het Europese Hof uiteindelijk wel gedwongen kan worden de lening terug te betalen.

Dat is geen uitgemaakte zaak omdat de Europese wetgeving hierover rammelt. IJsland is als lid van de Europese Economische Ruimte gebonden aan Bijlage IX van de EER-overeenkomst. Daarin zit ook de richtlijn uit 1994 die lidstaten verplicht een depositogarantiestelsel te hebben, dat een minimumbedrag garandeert. De juridische onduidelijkheid zit hem in de vraag of de lidstaat aansprakelijk is als er niet genoeg dekking is via het fonds. De heersende opvatting is dat de lidstaat dan inderdaad bij moet springen.

Dit wordt echter wel betwist: er staat nergens in de richtlijn expliciet dat een dergelijke staatsgarantie er moet zijn. Bovendien, zo claimen veel IJslanders, zou die garantie in ieder geval niet gelden bij een totale instorting van het financiële systeem. Vooralsnog is er geen uitspraak van het Europese hof waarin dit geschilpunt is beslist. Buchheit suggereert die procedure te willen starten als er geen bevredigend akkoord komt.

Zo ver is het nu nog niet. Vandaag is er eerst het referendum. Het verwachte massale ‘nee’ kan IJsland helpen de druk op Nederland en de Britten verder te vergroten om een voordeliger akkoord te sluiten. Voor binnenlands politiek gebruik is een ‘nee’ echter desastreus. Zittend premier Johanna Sigurdardottir stemde vorig jaar immers zelf in met het nu voorliggende voorstel en had haar politieke lot verbonden aan een positief oordeel over geld lenen zonder bkr toetsing.

En na het verwachte ‘nee’? Dan resteert opnieuw de chaos. Nederland en Groot-Brittannië wachten af waar IJsland mee komt.

Andere posts:

1. Informeel toch onderhandeld over Icesave
2. Landsbanki leende Nederlandse bedrijven 600 miljoen
3. IJslands parlement blijft vergaderen over Icesave

Gerelateerde bijdragen mogelijk gemaakt door Yet Another Related Posts Plugin.